Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2020 10:34

Γιατί οι χορευτές αδιαφορούν για τον πόνο ακόμα και όταν ξέρουν ότι είναι κακό για αυτούς;

dancers in pain

Μετάφραση-Απόδοση: Κώστας Βασιλιάγκος

Έχετε χορέψει ποτέ συνειδητά με πόνο; Ή είδατε τους συναδέλφους σας χορευτές να το κάνουν; Η απάντηση είναι πιθανότατα, «ναι». Οι χορευτές είναι διάσημοι για το γεγονός πώς αναγκάζονται να συνεχίσουν να χορεύουν, ανεξάρτητα από το αν πονούν ή όχι. Ένα επίπεδο πόνου είναι απλά μέρος του να είσαι χορευτής. «Δεν μπορείς να πεις σε έναν χορευτή να μην χορεύει ποτέ με πόνο», λέει ο Leigh Schanfein, MS, βοηθός λέκτορας βιο-μηχανικής στο Barnard College ο οποίος είναι επίσης χορευτής. Ωστόσο, πιστεύει ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε διάκριση μεταξύ «καλού πόνου» και «κακού πόνου».

Ο «καλός πόνος» μπορεί καλύτερα να χαρακτηρισθεί ως «αίσθηση», όπως  όταν, ας πούμε, κάνετε στρέτσινγκ. Ο "κακός πόνος" μπορεί να σας εμποδίσει να εκτελέσετε με σωστή τεχνική μία κίνηση ή μπορεί να είναι κάτι λιγότερο προφανές. "Εάν έχετε μικρές ενοχλήσεις, θα το δοκιμάσετε και θα δείτε μέχρι που μπορείτε να πάτε", λέει ο Schanfein.

Το πρόβλημα είναι ότι οι χορευτές δεν σταματούν πάντοτε, ακόμα και όταν ξέρουν ότι αυτές οι ενοχλήσεις χειροτερεύουν. Αυτή η στάση μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό ή το λιγότερο, μπορεί να εμποδίσει τους χορευτές να χορέψουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Γιατί λοιπόν το κάνουν;

 Hannah Homayoonfar/Unsplash

Είναι αυτό που έχουν συνηθίσει

Στον χορό, είναι φυσιολογικό να κρύβεις τη σωματική αίσθηση - συμπεριλαμβανομένου του πόνου - για χάρη της παράστασης. Κανένας ερμηνευτής δεν έχει επαινηθεί ποτέ για το γεγονός ότι η σωματική του εξάντληση ή πόνος είναι εμφανής στο κοινό.

Οι νεαροί χορευτές πιστεύουν ότι αντέχοντας τον πόνο δείχνουν πιο"Hardcore"

Η Brooke Siem, πρώην χορεύτρια που γράφει τώρα για την ψυχική υγεία των χορευτών, λέει ότι ήξερε ότι ήταν διαφορετική από τους φίλους της που δεν χορεύουν, εν μέρει λόγω της αντίδρασής της στον πόνο - με μια αίσθηση «ο πόνος είναι κάτι όχι και τόσο σημαντικό». Η ανταγωνιστική φύση του χορού την έκανε να θέλει να νικήσει τον καθένα σε όλα, ακόμα και με πόνο που θα μπορούσε να αντέξει.

Οι ερευνητές της ιατρικής του χορού μελετούν αυτήν τη στιγμή τη στάση των προ-επαγγελματιών χορευτών απέναντι στον πόνο. Μερικοί μαθητές χρησιμοποιούν τον πόνο ως ένδειξη ότι εργάζονται σκληρά. Όταν προπονείστε, οι απαιτήσεις μπορεί να είναι απίστευτα υψηλές και πολύ έξω από τον έλεγχό σας, λέει ο Schanfein. Πιστεύοντας ότι μπορείτε να ορίσετε τον πόνο που αισθάνεστε, μπορεί να φέρει μια αίσθηση ελέγχου.

Η υποτίμηση της σημασίας του ίδιου του πόνου, μπορεί να είναι ένας από τους παράγοντες και της ύπαρξης των διατροφικών διαταραχών στο χορό, καθώς και οι δύο αρνούνται την αλήθεια της φυσικής αίσθησης για χάρη της τέχνης. Εάν ένας χορευτής μπορεί να πιστεύει ότι δεν είναι «μεγάλο πράγμα» να χορεύεις πονώντας, κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί να θεωρεί πως είναι και ευκολότερο να πεινάς όταν το κάνεις από δική σου επιλογή.

Οι χορευτές ξέρουν ότι δεν έχουν πολύ χρόνο
 
Σε μια τόσο σύντομη καριέρα, οι χορευτές μπορεί να είναι απρόθυμοι να παρατήσουν τις περιορισμένες ευκαιρίες που έχουν για να χορέψουν. Φοβούνται ότι θα μείνουν πίσω ή ότι θα χάσουν δουλειές εάν δεν χορέψουν απλά επειδή πονούν. Ανησυχούν να μην γίνουν γνωστοί ότι είναι "εκείνος ο χορευτής" που τραυματίζεται - ή απλά ότι δεν είναι τόσο παρόντες στο στούντιο. «Πιστεύουμε, ασχέτως αν το συνειδητοποιούμε ή όχι, ότι αν τραυματιστούμε, απλά θα μας αντικαταστήσουν», λέει ο Alex Zarlengo, σολίστ του CONNectic Dance, ο οποίος έπρεπε να σταματήσει να χορεύει για ενάμιση χρόνο μετά τη ρίξη του Αχίλλειου τένοντας που υπέστη τον Ιούνιο του 2017.
 
Το να παραδεχτείτε τον τραυματισμό έχει κόστος
 
Η λήψη ιατρικής περίθαλψης μπορεί να απαιτεί σημαντικά χρήματα και χρόνο - δύο πράγματα που οι χορευτές σπάνια έχουν αρκετά.

The Show Must Go On

Οι ομάδες χορού δεν έχουν πάντα την άνεση για μεγάλα διαστηματα παύσης. Το να μην παρουσιάσει μια ομάδα παράσταση για καιρό μπορεί να σημαίνει απογοήτευση του κοινού, ή των υπόλοιπων χορευτών. "Κάποιος έχει την επιλογή - να χορέψει με πόνο και να κάνει τα πράγματα δυνητικά χειρότερα, ή να μην χορέψει και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες αυτής της απόφασης", λέει ο Zarlengo. Οι αρνητικές συνέπειες του να χορέψεις πονώντας μπορεί να φαίνονται λιγότερο βέβαιες ή τουλάχιστον λιγότερο άμεσες.
 
Πώς μπορούμε λοιπόν να αντιστρέψουμε αυτήν την τάση;
 
Αυτό ξεκινά στο στούντιο. Οι δάσκαλοι και οι χορογράφοι πρέπει να επισημάνουν στον χορευτή πως είναι σημαντικό να ακούει το σώμα του και πως πρέπει να αφιερώνει χρόνο για την αποκατάσταση. Οι χορευτές μπορούν να κάνουν το ίδιο για τους συναδέλφους τους έτσι ώστε να ενθαρρύνουν μια υγιέστερη χορευτική κουλτούρα. Η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων μπορεί να απαλλάξει τους χορευτές από το να αισθάνονται ότι πρέπει να χορεύουν πονώντας. Επιπλέον, είναι σημαντικό οι χορευτές να διαμορφώσουν την προσωπική τους ταυτότητα εκτός του χορού, έτσι ώστε ένας τραυματισμός να μην είναι καταστροφικός σε προσωπικό επίπεδο.
 
Μετάφραση-Απόδοση: Κώστας Βασιλιάγκος
 
 

 

 
Read 1108 times Last modified on Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2020 19:15
Like us on Facebook