Ύψιλον | Αγγελική Στελλάτου "μικρές ζωές" (Dancetheater.gr) Μάιος 2013

Η συνέντευξη τής Αγγελικής Στελλάτου δόθηκε τον Μάιο τού 2013, με αφορμή την παράσταση "Μικρές Ζωές".
Φωτογραφίες: Δανάη Πάνου (Dancetheater.gr)

 

Μίλησέ μας λίγο για το έργο σου. Ποια η αρχική Ιδέα ; Γιατί ντουέτο; Πώς είναι στην πρόβα;

Ήθελα απλά να εμπλακώ ξανά με την κίνηση, να φτιάξω κινήσεις, να χορέψω. Να πηγαίνω κάθε μέρα, την ίδια ώρα σε ένα στούντιο- που μάς παραχώρησε η Νατάσσα Ζούκα,- να οργανώνεται η μέρα μου και η ζωή μου γύρω από αυτήν την διαδικασία γιατί μόνο έτσι μπορώ να αντέξω τη σκοτεινιά μέσα και έξω μου.

Από την αρχή η επιθυμία ήταν να  κάνω κάτι  με την Ιωάννα, ίσως γιατί χρειάζομαι συνοδοιπόρο δοκιμασμένο. Η ιδέα ή μάλλον το πείραμα, ήταν να κάνουμε ένα ντουέτο σε απόλυτο συγχρονισμό και η πρώτη δυσκολία που βάλαμε, ήταν να έχουμε τα κεφάλια μας σκυμμένα ώστε να μην μπορούμε να δούμε η μία την άλλη. Η επόμενη δυσκολία είχε να κάνει με την μουσική, κυρίως με την αντιμετώπιση τού ρυθμού.

Η πολυτέλεια τού χρόνου, μάς επέτρεψε να δοκιμάζουμε, να κρατάμε, να πετάμε, να μηδενίζουμε. Οι πρόβες πέρασαν από πολλά στάδια, απόγνωση, αμφιβολία, ευφορία, δημιουργική χαρά, πρόβες που δεν ήξερα τί να κάνω, πώς να προχωρήσω, πρόβες που προχωρούσαν με σιγουριά.
Όμως πάντα υπήρχε μέσα μου αυτή η φράση: αυτό θέλω να κάνω.

Η ζωή κατά την άποψή σου είναι μικρή; Μας φτάνει για να ζήσουμε; Χρειαζόμαστε παράταση χρόνου;

 

Για κάποιους μπορεί η ζωή να είναι βασανιστικά μεγάλη σε διάρκεια, για άλλους απελπιστικά μικρή. Για όλους μας όμως, είναι  σίγουρο ότι δεν θα είμαστε εδώ για πάντα, ο θάνατος μάς περιμένει. Αυτή είναι η κοινή μας μοίρα. Το επίθετο "μικρές" δεν προσδιορίζει μόνο την χρονική διάρκεια, αλλά και τα σημάδια που οι ζωές μας αφήνουν. Υπάρχουν ζωές που αφήνουν μικρά σημάδια, ζωές χωρίς μαρτυρία, χωρίς μάρτυρες. Ζωές σιωπηλές.

 

Ύψιλον | Αγγελική Στελλάτου |

 

Πού και πώς συναντιέται η καλλιτέχνης Αγγελική Στελλάτου με τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του ;

Δεν συναντιούνται πουθενά.

Η καθημερινότητα μου είναι μάλλον βαρετή, φροντίζω το σπίτι, τις γλάστρες μου, παλεύω με την μαγειρική, δεν αγαπώ τις μετακινήσεις, δεν μιλάω πολύ. Χρειάζομαι ειδικές συνθήκες για να αισθανθώ ασφαλής, τις οποίες ευτυχώς μου προσφέρουν οι αγαπημένοι μου φίλοι.

Η ενασχόληση μου με το χορό, με την κίνηση, η διδασκαλία, οι πρόβες, με συνδέει με κάτι άλλο, που, ελπίζοντας ότι δεν θα ακουστεί υπερφίαλο, το ονομάζω σύμπαν.

Πώς είναι να δημιουργείς και να οραματίζεσαι την δεκαετία του 80 και πώς το 2013;

 

Το  '80 ήμουν 27 χρονών. Εφέτος έκλεισα τα 50. Σε προσωπικό επίπεδο αυτή είναι μία τεράστια διαφορά. Στην νεότητα μου το μέλλον έμοιαζε ανοιχτό και μακρινό, μου έδινα το δικαίωμα να γκρινιάζω περισσότερο, να απαιτώ περισσότερα.

Τώρα έχω τους σωματικούς πόνους να μου υπενθυμίζουν, ότι αυτή μπορεί να είναι η τελευταία φορά που χορεύω  κι αυτό με πεισμώνει και με βοηθάει να αντιμετωπίζω με ψυχραιμία τις δυσκολίες, εσωτερικές και εξωτερικές.

Φυσικά και οι εξωτερικές συνθήκες έχουν αλλάξει. Ο χορός υπήρξε πάντα ο φτωχός συγγενής ή μάλλον ο λιγάκι άχρηστος  συγγενής κι οι χορευτές συνέχιζαν και συνεχίζουν με μόνη υποστήριξη την επιθυμία τους να χορεύουν.

Παρ΄όλα αυτά, ζήσαμε αυτό που ονόμασαν  “άνθηση τού χορού στην Ελλάδα,” όπου έμοιασε για λίγο ότι η πολιτεία αναγνώρισε την αναγκαιότητα του Χορού.

Στούς καιρούς που ζούμε, ο χορός περνάει, όπως και οι υπόλοιπες τέχνες ,στην κατηγορία τής πολυτέλειας. Για την πολιτεία υπάρχει μόνο ως κωδικός στην Εφορία.

Πώς είναι η συνύπαρξή σου με νεότερους χορευτές; Ειδικά σε ένα ντουέτο; Συγκεκριμένα με την Ιωάννα Αποστόλου;

Έχω περάσει πια  το στάδιο τής σύγκρισης (μου) μαζί τους και βλέπω με χαρά τις δυνατότητες τους και με τρυφερότητα τον αγώνα τους.

Στο ντουέτο αυτό, έχοντας την προνομιούχα θέση τής χορογράφου, οι κινητικές επιλογές κινήθηκαν κυρίως εντός δυνατοτήτων μου.

Είδα την Ιωάννα να χορεύει πρώτη φορά σε μία δουλειά τής Έλενας Βακαλοπούλου και με εντυπωσίασε ο τρόπος που ερμήνευε την κίνηση.

Στις επόμενες συνεργασίες μας "καν.ίβ.αλοι" και "επτά θανάσιμα αμαρτήματα", με ενθουσίασε με την διαθεσιμότητα της. Μπορώ να μιλάω πολύ ώρα για τον τρόπο με τον οποίο η Ιωάννα με στήριξε σε όλα τα επίπεδα.

Συνοψίζοντας: Χωρίς την Ιωάννα αυτό το έργο δεν θα είχε πραγματοποιηθεί.


ομάδα ύψιλον - "μικρές ζωές"

"μικρές ζωές ή το σώμα που κατοικώ"

Ξεκινήσαμε  την παράσταση σαν ένα κινητικό στοίχημα-πείραμα με στόχο τον απόλυτο συγχρονισμό μεταξύ μας, προσθέτοντας μάλιστα προοδευτικά παραμέτρους, ώστε να δυσκολεύει το εγχείρημα. Στην πορεία φάνηκε, ότι οι κινητικές επιλογές μας, σκιαγραφούσαν τις μικρές ιστορίες που κουβαλούν τα σώματά μας, τη σχέση μας με το χρόνο, την απώλεια, την αγωνία, την ελπίδα. Η παράσταση δεν έχει κάποια αφηγηματική γραμμή και παραμένει ανοιχτή σε ερμηνείες.

Ημερομηνίες παραστάσεων: 14.15.16, 21.22.23 και 28.29.30 Μαΐου 2013
Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 & Θαρύπου, 117 43 Αθήνα

2013-05-07

Read 4434 times

Follow Us