Η Χριστίνα Σουγιουλτζή απαντά σε οκτώ ερωτήσεις σχετικά με την παράσταση της ομάδας κι όμΩς κινείται "Ξεκίνα από την Αρχή & συνέχισε μέχρι Να φτάσεις στο Τέλος. Μετά σταμάτα".
Μια παράσταση για την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.
Από την ομάδα κι όμΩς κινείται. Χορός - Ακροβασία.
5, 6, 7 & 8 Φεβρουαρίου 2026.Στο θέατρο Ροές.
Στο σημείωμα της παράστασης αναφέρετε πως επιχειρείτε να φωτίσετε «ό,τι συμβαίνει στα παρασκήνια», τον μόχθο πίσω από την ψευδαίσθηση. Πώς συνομιλεί η πραγματικότητα του ακροβάτη με την άυλη, ονειρική φύση της Αλίκης; Είναι τελικά η αποκάλυψη του μηχανισμού που γεννά τη μαγεία;
Το ερώτημα είναι πάντα γιατί κάνουμε μια παράσταση. Το κάνουμε για να παράξουμε ομορφιά, μαγεία, για να αφηγηθούμε μια ιστορία, ψυχαγωγικά; το κάνουμε για να παράξουμε αισθητική , είναι μια πολιτική πράξη; είναι μια επίδειξη πολιτισμού, είναι μια συνομιλία με τους ομότεχνους; υπάρχει κάποιο μήνυμα να μεταδοθεί; υπάρχει η αναγκαιότητα της προσωπικής κατάθεσης; Γιατί χρειάζεται να ανεβαίνουμε στη σκηνή; Αναρωτιέμαι. Τι είναι αυτό που οδηγεί στην απόφαση της παράστασης; Για μένα αυτό είναι το σημαντικό. Ο λόγος που κινεί τις πράξεις. Ο λόγος που σε φέρνει στη σκηνή και η διαρκής επαναδιαπραγμάτευση του. Οπότε ναι, είναι ακριβώς όπως το λες η αποκάλυψη του μηχανισμού γεννά τη μαγεία. Και ο μηχανισμός δεν αναφέρεται μόνο στη σκηνική πραγματικότητα , αλλά στην ίδια τη σκέψη , τη φαντασία και κυρίως την πρόθεση των επί σκηνής.
Η Αλίκη είναι ένα έργο βαθιά ριζωμένο στο nonsense και το λογικό παράδοξο. Η ομάδα σας, από την άλλη, βασίζεται στους νόμους της φυσικής και της βαρύτητας. Πώς μεταφράζεται σωματικά αυτή η αντίφαση; Πώς χορεύεται το «παράλογο» όταν το σώμα πρέπει να υπακούει σε απόλυτους νόμους ισορροπίας;
Νομίζω έχει να κάνει με τις ραφές, τα βήματα της παράστασης και το ηχητικό άκουσμα. Τη μη αναμενόμενη εξέλιξη των πραγμάτων. Τη μη αναμενόμενη χρήση του σκηνικού. Τη μη αναμενόμενη σχέση των χορευτικών υλικών. Να δίνεται δηλαδή η αίσθηση της μη λογικής χρήσης και της μη λογικής σύνδεσης.
Χαρακτηρίζετε το πρωτότυπο έργο ως «σκοτεινό» και ενίοτε «εφιαλτικό», μια πτυχή που συχνά λειαίνεται στις παιδικές διασκευές. Πώς διαχειριστήκατε δραματουργικά αυτή τη σκοτεινή πλευρά του ονείρου, ώστε να παραμείνει το έργο μια «βουτιά στην παιδικότητα» χωρίς να χάσει το ενήλικο βάθος του;
Η Αλίκη είναι στην πραγματικότητα παγιδευμένη σε ένα χώρο. Δεν καταλαβαίνει πώς ακριβώς λειτουργεί, δεν καταλαβαίνει πάντα πώς μπαίνει στην επόμενη σκηνή, πώς και γιατί αλλάζουν οι χώροι, κάθε τόσο εμφανίζονται διάφορες πόρτες που οδηγούν σε μια νέα πραγματικότητα, διαφορά μπουκαλάκια με ποτό ή μπισκότα , που την κάνουν να μικραίνει και να μεγαλώνει, πρόσωπα κάποιες φορές ιδιαίτερα επιθετικά ή ειρωνικά και καταστάσεις αμήχανες και δυσ- λειτουργικές ή και επικίνδυνες. Αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά δημιούργημα της ίδιας της της φαντασίας. Στην παράσταση βλέπουμε πολλές εκδοχές της Αλίκης να συνυπάρχουν. Η μουσική, το σκηνικό και η κινησιολογία έχουν ώς στόχο να δώσουν της αίσθηση του κλειστού χώρου, αλλά η βασική ιδέα της παράστασης είναι ότι η Αλίκη παίζει μ ένα κόσμο που φτιάχνει η ίδια. Κι αυτό είναι εξόχως παιδικό.Ακόμα κι όταν συχνά συμβαίνει σε ενήλικους .
Η Αλίκη προσπαθεί συνεχώς να εφαρμόσει τη λογική σε έναν κόσμο που δεν υπακούει σε αυτήν. Βλέπουμε επί σκηνής αυτή την εσωτερική σύγκρουση; Είναι η χορογραφία μια μάχη ανάμεσα στην «ορθή» κίνηση και την ανατροπή της;
Η Αλίκη στην παράσταση έρχεται αντιμέτωπη με σκηνικά στοιχεία (ένας σκοτεινός χώρος με μια λάμπα, που αλλάζει ύψος, ξύλα που συνθέτουν επιφάνειες και γραμμές, σκοινιά που την ανεβάζουν και την μετακινούν στον αέρα. Στα ακούσματα έχουμε φτιάξει ένα κολάζ από ήχους που θα άκουγε ένα κορίτσι στη δεκαετία του 90 και του 2000, στην Ελλάδα , ακούσματα που παραπέμπουν στους χαρακτήρες και τις σκηνές του έργου ( τζιτζίκια, σύστημα εκμάθησης αγγλικών, ανάλυση του κινηματογραφικού έργου της Μηδείας του Παζολίνι, όπου η Μήδεια παίρνει το ρόλο της κόκκινης βασίλισσας, αποσπάσματα από δίκη, από αφήγησης του Σέρλοκ Χολμς, από ταινίες της Αλίκης του παρελθόντος, ήχο από χρονόμετρο, από πολιτικές αναλύσεις, μουσικά ακούσματα της εποχής κ.α)
Εισάγετε στην αφήγηση τη θεωρία του Τζων Λίτλγουντ περί της στατιστικής αναγκαιότητας των θαυμάτων. Πώς συνδέεται αυτό το μαθηματικό επιχείρημα με την εμπειρία του θεατή;
Είναι η ίδια η παράσταση το «στατιστικά απίθανο γεγονός» που καλούμαστε να βιώσουμε; Κάθε παράσταση είναι ένα στατιστικά απίθανο γεγονός! Πρέπει να συμπλεύσουν πολλά στοιχεία για να φτάσουμε σ ένα αποτέλεσμα, που θα έχει αφηγηματικό βάρος!
Ο Λίτλγουντ μιλάει για γεγονότα που συμβαίνουν κάθε 35 μέρες. Στον μικρόκοσμο της σκηνής, όπου ο χρόνος συστέλλεται, ποιο θεωρείτε πως είναι το μεγαλύτερο «θαύμα» που καλούνται να επιτελέσουν τα μέλη της ομάδας;
Η συνύπαρξη και η καλλιτεχνική δημιουργία, ο χώρος που χρειάζεται ο ερμηνευτής για να υπάρξει , για να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και για έχει τη δύναμη και το λόγο να ανέβει στη σκηνή, η επικοινωνία με τους θεατές, αυτή η τόσο εύθραυστη γέφυρα που καλούνται να περάσουν και οι ερμηνευτές , αλλά και οι ίδιοι οι θεατές είναι ένα ζητούμενα που χρειάζονται συνεχόμενη φροντίδα, υπομονή και πίστη.
Η ομάδα κι όμΩς κινείται έχει χαρακτηριστική ταυτότητα που συνδυάζει χορό, φυσική κίνηση και ακροβασία. Πώς ενσωματώθηκε η τεχνική σας στην αφήγηση ενός τόσο αναγνωρίσιμου μύθου χωρίς να εγκλωβιστείτε στην εικονογράφηση;
Βασιζόμαστε στο ότι ο θεατής γνωρίζει το έργο. Και ελπίζουμε να μεταφράσει τα σκηνικά γεγονότα σε σχέση με το έργο. Η αναγνωρισιμότητα της πλοκής, μας έδωσε την ελευθερία να κινηθούμε αφαιρετικά.
Αν φύγουμε από τη λογική και πάμε στο συναίσθημα: Σε μια εποχή που ο ρεαλισμός είναι συχνά σκληρός, γιατί επιλέξατε τώρα να επιστρέψετε στην Αλίκη; Τι θέλετε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας, πέρα από τον θαυμασμό για την ακροβατική δεξιοτεχνία;
Την αίσθηση της περιπλάνησης, με οδηγό την περιέργεια. Την αίσθηση ότι δεν ξέρεις τι θα συμβεί παρακάτω και ότι αφήνεσαι να κινηθείς στην πραγματικότητα, χωρίς την απαίτηση της κατανόησης και του ελέγχου. Την αίσθηση ότι ακόμα κι αυτός ο ίδιος σου ο εαυτός συνίσταται από πολλά διαφορετικά αντίτυπα, που λειτουργούν, ανά περιπτώσεις, τόσο διαφορετικά. Καμία βεβαιότητα δε μπορεί να σταθεί. Όσο πιο σίγουροι νιώθουμε, τόσο απομακρυνόμαστε από την ικανότητα αυτοσχεδιασμού, που μας ζητάει ανά πάσα στιγμή, η πραγματικότητα, η ζωή, η χώρα των θαυμάτων.
Κώστας Βασιλιάγκος / Dancetheater.gr