Η Γαλλίδα χρυσή Ολυμπιονίκης του καλλιτεχνικού πατινάζ αποκαλύπτει στο απομνημονευμά της μια σκοτεινή πλευρά του αθλήματος, όπου ο έλεγχος και η ψυχολογική κακοποίηση σκίασαν τη λάμψη των μεταλλίων.
Τον Φεβρουάριο του 2022, η Gabriella Papadakis ανέβαινε στο ψηλότερο σκαλί του Ολυμπιακού βάθρου στο Πεκίνο. Μαζί με τον συνοδοιπόρο της στον πάγο, Guillaume Cizeron, είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο καλλιτεχνικό πατινάζ, επισφραγίζοντας μια από τις πιο κυρίαρχες πορείες στην ιστορία του αθλήματος: επτά φορές πρωταθλήτρια Γαλλίας, πέντε φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης, πέντε φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Λίγο μετά τη νίκη, ταξίδεψε με τον πατέρα της στο ελληνικό νησί της Τήνου. Εκείνος της είχε τάξει να ανάψει ένα κερί στον ιερό ναό της Ευαγγελίστριας αν η κόρη του κέρδιζε το χρυσό. Μέσα στην εκκλησία, της έκανε μια απλή ερώτηση: «Και τώρα; Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου;»
Η απάντηση της Papadakis ήταν αποστομωτική: «Τώρα θέλω να είμαι ευτυχισμένη».
Τέσσερα χρόνια αργότερα, σε μια συνέντευξη για το νέο της βιβλίο με τίτλο «Pour Ne Pas Disparaître» (Για να μην εξαφανιστώ), η αθλήτρια εξηγεί: «Ήξερα ότι αυτό θα ήταν πιο δύσκολο από το να κερδίσω τους Ολυμπιακούς Αγώνες».
Αυτό που δεν ήξερε τότε ήταν ότι το ταξίδι προς την ευτυχία θα περνούσε μέσα από την οδυνηρή αφήγηση της σχέσης που ένωσε – και τελικά κατέστρεψε – την καριέρα της.
«Με έσπρωξαν έξω από τη δική μου καριέρα»
Για χρόνια, το δίδυμο Papadakis-Cizeron θεωρούνταν σύμβολο αρμονίας και τελειότητας. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, ωστόσο, η δυναμική ήταν εντελώς διαφορετική. Στο βιβλίο της, το οποίο κυκλοφόρησε στη Γαλλία τον Ιανουάριο του 2026, η Papadakis καταγγέλλει μια σχέση ψυχολογικού ελέγχου που κλιμακώθηκε τους μήνες πριν από την Ολυμπιακή νίκη.
«Με έσπρωξαν έξω από τη δική μου καριέρα», δηλώνει χαρακτηριστικά. Ισχυρίζεται ότι ο Cizeron δεν της επέτρεπε να εξασκείται μόνη της στις περιστροφές, παρενέβαινε στις προπονήσεις της, της άλλαζε την εμφάνιση – την προτίμησε ξανθιά όταν εκείνη σκούρυνε τα μαλλιά της – και επέμενε να φοράει φόρεμα αντί για παντελόνι στους Αγώνες, σχεδιάζοντας ο ίδιος το χρυσό ένδυμά της.
«Για τέσσερις ώρες την ημέρα, τουλάχιστον στον πάγο, το σώμα μου δεν μου ανήκε», λέει. «Το σώμα μου το αντιλαμβανόμουν ως προέκταση κάποιου άλλου».
Μετά το Πεκίνο, η Papadakis υπέστη ψυχογενείς μη επιληπτικές κρίσεις, τις οποίες οι γιατροί απέδωσαν στο στρες. Κι όμως, παρότι ο προπονητής της είχε συγκρίνει τη συμπεριφορά του Cizeron με εκείνη άλλων αθλητών που κακομεταχειρίζονταν τις παρτενέρ τους, η ίδια δεν χρησιμοποίησε ποτέ τη λέξη «κακοποίηση». Αντιθέτως, κατηγορούσε τον εαυτό της για τα ξεσπάσματά του.
Η παύση, η απειλή και η σιωπή
Το 2024, όταν ο Cizeron της έστειλε μήνυμα ότι θέλει να επιστρέψει στους Αγώνες του Μιλάνου, εκείνη ζήτησε λίγες ημέρες να το σκεφτεί. Η απάντηση που πήρε ήταν ότι εκείνος «δεν είχε άλλη επιλογή» από το να τερματίσει τη συνεργασία τους. Ανακοίνωσαν την απόσυρσή τους ως ζευγάρι τον Δεκέμβριο του 2024.
Λίγους μήνες αργότερα, ωστόσο, ο Cizeron επέστρεψε στην αγωνιστική δράση με νέα παρτενέρ, την Laurence Fournier Beaudry, κερδίζοντας μάλιστα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μιλάνο-Κορτίνα (2026). Η Papadakis βλέπει άρθρα να γράφουν ότι εκείνη «αποσύρθηκε οικειοθελώς για να ασχοληθεί με σόου».
«Όταν η επιλογή είναι ανάμεσα στην ασφάλειά σου και στην ίδια σου τη ζωή, δεν είναι “επέλεξα να αποσυρθώ”. Με έσπρωξαν έξω», τονίζει.
Μια εβδομάδα πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο της, ο Cizeron της απέστειλε εξώδικο, κατηγορώντας την για «εκστρατεία δυσφήμισης». Η ίδια απαντά: «Έγραψα ένα βιβλίο για να διεκδικήσω την ιστορία μου και τώρα προσπαθούν να με φιμώσουν. Στην αρχή με έκανε να γελάσω, γιατί αυτό ακριβώς περιγράφει το βιβλίο μου».
Η τιμωρία από το NBC και το σύστημα που θέλει αλλαγή
Πριν από την κυκλοφορία του βιβλίου, η Papadakis είχε προσληφθεί ως σχολιάστρια καλλιτεχνικού πατινάζ για το αμερικανικό δίκτυο NBC, με σκοπό να καλύψει τους Αγώνες του Μιλάνου. Μετά το εξώδικο του Cizeron, το NBC την απέσυρε, επικαλούμενο «έλλειψη ουδετερότητας».
Η ίδια δεν κρύβει την πικρία της, αλλά ούτε και την αποφασιστικότητά της. Το βιβλίο της, όπως λέει, δεν είναι απλώς μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι μια καταγγελία ενός ολόκληρου συστήματος. Από την πατριαρχική δομή του αθλήματος – όπου ο άνδρας είναι πάντα «ηγέτης» και η γυναίκα «ακόλουθος» – μέχρι την τεράστια ανισότητα στην αγορά των παρτενέρ (πολύ περισσότερες γυναίκες από άνδρες), που κρατά τις αθλήτριες σε καθεστώς φόβου μήπως αντικατασταθούν.
«Αν κάποιος νομίζει ότι η θέση του "ακόλουθου" είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια, κάνει λάθος. Διαμορφώνει το πώς χτίζεις τον εαυτό σου όταν το σώμα σου γίνεται παράρτημα κάποιου άλλου», υπογραμμίζει.
Η Αθηνά, ο Δίας και η επόμενη μέρα
Στις δύσκολες στιγμές, η Papadakis βρήκε καταφύγιο στην ελληνική μυθολογία που της δίδαξε ο πατέρας της. «Ονειρευόμουν ότι ο πατέρας μου ήταν ο Δίας κι εγώ η Αθηνά. Κάθε φορά που περνούσα κάτι δύσκολο, φανταζόμουν ότι ήταν μια αποστολή που μου είχε δώσει ο Δίας».
Σήμερα, ζει μόνιμα στο Λονδίνο, περιτριγυρισμένη από βιβλία – ανάμεσά τους το δοκίμιο της Audre Lorde «Η μεταμόρφωση της σιωπής σε γλώσσα και δράση», το οποίο, όπως λέει, διάβαζε σχεδόν κάθε μέρα.
Η Papadakis δεν μετανιώνει για το τίμημα. «Η ευτυχία ήταν αδύνατη για μένα, αλλά μπορεί να είναι δυνατή για άλλους. Θέλω απλώς να ρίξω φως σε όσα την έκαναν αδύνατη, ώστε οι επόμενοι να έχουν έναν καλύτερο χάρτη».
Και προσθέτει, με τη φωνή της σταθερή: «Δεν διάλεξα εγώ να γράψω αυτή τη σκοτεινή ιστορία. Αλλά κάποιος έπρεπε να την πει».
Το άρθρο βασίζεται στη συνέντευξη της Gabriella Papadakis στο αμερικανικό Vogue και σε αποσπάσματα από το βιβλίο της «Pour Ne Pas Disparaître» (Εκδόσεις Seuil, 2026).