Dance Theater

ΚΣΟΤ: Η διαφάνεια και το εμπόδιο

Του Τάσου Κουκουτά

Ο Λόγος περί επιστημών και τεχνών (1749) –το πρώτο φιλοσοφικό κείμενο του Ρουσσώ– ξεκινά με ένα λατινικό παράθεμα από την Ποιητική του Οράτιου: «εξαπατηθήκαμε από την όψη του καλού», «από την όψη του ορθού». Μέσα από τα λόγια αυτά, ο νεαρός τότε φιλόσοφος τοποθετείται σε ένα φλέγον ζήτημα της εποχής του: κατά πόσο η αποκατάσταση των τεχνών και των επιστημών συνέβαλε στον εξαγνισμό των ηθών. Στο ζεύγος των εννοιών «αποκατάσταση» και «εξαγνισμός» ο Ρουσσώ κάνει μια δική του προσθήκη, παραθέτοντας την έννοια της «διαφθοράς» -δημιουργεί δηλαδή ένα παράδοξο σχήμα το οποίο συνοψίζει εν πολλοίς την αντινομία του Δυτικού πολιτισμού. «Το καλό παράγει το κακό, το σωστό οδηγεί στο λάθος, στη στρέβλωση, η αποκατάσταση στη διαφθορά». Το φώς φέρνει μαζί του το σκοτάδι. Προοικονομεί, αυτό που αργότερα θα διατυπώσει ο Φρόυντ στη Δυσφορία μέσα στον πολιτισμό: η πρόοδος, ο πολιτισμός, αντί να οδηγούν στην ευτυχία, συνεπιφέρουν τη δυστύχια, γίνονται το ανεπίδοτο πένθος για ένα παρελθόν –ή έναν άρχεγονο πολιτισμό– που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

Η αναφορά στο κείμενο του Ρουσσώ δεν είναι σχηματική• επιβεβαιώνει πόσο έωλη, ακόμη και στις μέρες μας, είναι η αφελής πίστη σε μια πρόοδο άνευ όρων και σ' έναν «ανόθευτο» πολιτισμό. Κάπως έτσι, διαπιστώνουμε και σήμερα ότι η μάχη που διεξάγεται για τη σωτηρία ή την αποκατάσταση των πολιτιστικών θεσμών της χώρας –από εκπαιδευτικά ιδρύματα μέχρι φεστιβάλ– αναβιώνει αυτή την αγεφύρωτη ασυμφωνία μεταξύ πολιτισμού και ήθους, προόδου και παρακμής. Οι εποχές, εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς, έχουν άλλαξει• ωστόσο, το κλίμα διχασμού το οποίο επιβάλλεται και διαδίδεται παντού, με την επίφαση της διάσωσης «όσων έχουν απομείνει όρθια», δεν αποκαθιστά την ποθητή ισορροπία του συστήματος που νοσεί. Αντιθέτως, αποκαλύπτει ότι η όλη κουβέντα για τον πολιτισμό λειτουργεί σαν ψευδής διάκοσμος και ότι ο φαινομενικός θρίαβμος της τέχνης και του συστήματος (θεσμικού, πολιτικού κτλ) που την υποστηρίζει συμβάλλουν σε έναν όλο και μεγαλύτερο πολιτισμικό μαρασμό. Επιβεβαιώνει, με άλλα λόγια, εκείνη την πρώιμη ανησυχία του Ρουσσώ: «εξαπατηθήκαμε από την όψη του καλού». Και δεν είναι τυχαίο ότι ο Γάλλος στοχαστής κάνει λόγο για την «όψη» και όχι για το καλό καθαυτό, αφού πλέον παίζουμε με τις όψεις των εννοιών αυτών και τα ιδεολογικά τους μορφώματα.

Το πρόβλημα με την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, έτσι όπως διεξάγεται δημόσια, με τη συμβολή του Τύπου, δείχνει ακριβώς την σχετικότητα του «καλού» και του «κακού»: και οι δύο πλευρές, υπερασπιζόμενες την τέχνη του χορού, καταλήγουν να αντιμάχονται ζηλότυπα η μια την άλλη. Η διαμάχη, όμως, που προκύπτει από αυτήν τη διάσταση, τον χωρισμό σε δύο στρατόπεδα, είναι το σύμπτωμα της νόσου και όχι η θεραπεία της. Στην πρώτη περίπτωση, οι μαθητές επιζητούν μια «δικαιότερη» και περισσότερο διαφανή μεταχείριση, σε σχέση με τα κριτήρια αξιολόγησης και την πρόσβασή τους στο κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα. Στη δευτέρη, η διεύθυνση διακηρύσσει στο όνομα της διαφύλαξης του οράματος της σχολής, ότι η διαδικασία αξιολόγησης των μαθητών και η «σκληρή» εκπαίδευσή τους είναι τα στοιχεία που εξασφαλίζουν την όποια «επιτυχία» του ιδρύματος και τη διαχρονικότητά του. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι «ανθρωποκεντρικές»: η μία εστιάζει στο σύνολο των μαθητών και η άλλη στην κορυφή της ιεαραρχίας. Πολυπρόσωπη η μεν, μονοπρόσωπη η δε.

Πέρα από μια δόση ηθικολογίας που διασπείρεται αφειθώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στον «επίσημο» Τύπο, αυτό που εκφράζεται υποδόρια στην παραπάνω διαμάχη είναι η «προαιώνια» αντινομική σχέση μεταξύ ατόμου και κοινωνίας, υποκειμένου και γραφειοκρατίας. Πράγματι, η αντινομία αυτή μας δείχνει ότι από την στιγμή που η τέχνη θέσπισε τους κανόνες της (τους νόμους της δηλαδή, ως μικρογραφία της εκκοσμικευμένης κοινωνίας), διακρίθηκε ιεραρχικά ως η ύψιστη έκφραση του ανθρώπινου πνεύματος και της νόησης. Έκτοτε, παλεύουμε να την «ανα-θεσμίσουμε» φαντασιακά, να την «ανοίξουμε» σε εκείνο το «πριν» στο οποίο οι αξίες θεμελιώνονται μεταφυσικά, πέρα από το ορθολογικό και κανονιστικό πλαίσιο που έχει ορίσει η κοινωνία. Βεβαίως, αυτό το «φαντασιακά» έχει εκπληρωθεί πολλάκις μέσα στην ιστορία, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων εξωθεσμικά. Αν η «έννομη τάξη» εκπροσωπείται και εκφράζεται από τον θεσμό, τότε, οι δυνάμεις που την πολιορκούν είναι –όχι νομοτελειακά– εξωτερικές.

Αν επιχειρήσουμε να πλαισιώσουμε την πρόσφατη διαμάχη ανάμεσα σε μαθητές και διδακτικό προσωπικό της ΚΣΟΤ, θα δούμε ότι εγείρεται ένα αρκετά πιο περίπλοκο ζήτημα. Αν υποθέσουμε ότι ο συγκεκριμένος εκπαιδευτικός θεσμός υπηρετεί τις «υψηλές αξίες» της τέχνης, άρα και τον ελιτισμό που εκφράζεται στο εσωτερικό της, τότε η αποδόμησή του και η «διαφάνεια» των κριτηρίων με πρόφαση τη δημοκρατικότητα των διαδικασιών, θίγει εμμέσως και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί συστημικά σύσσωμος ο θεσμός της τέχνης. Ακόμη κι αν κάποιος μαθητής απολαύσει τελικά το προνόμιο φοίτησης στην σχολή, δεν είναι σίγουρο ότι θα ξεφύγει από τους μηχανισμούς περιθωριοποίησής του. Η τέχνη είναι αδυσώπητη, όπως και η κοινωνία. Από την άλλη, η «κοινοτιστική» κριτική που ασκεί μια ομάδα μαθητών και χορευτών στη σχολή, δεν είναι απαραίτητα ικανή να δώσει απαντήσεις σε τέτοιους δύσκολους συσχετισμούς• τουναντίον, εγκλωβίζεται σε μια ρητορική που αναπαράγει μοντερνιστικούς μύθους περί «αλήθειας» -δηλαδή, το ίδιο ερμηνευτικό σχήμα που μας οδήγησε στην παρούσα φάση. Η υπερβατική αλήθεια της τέχνης (του χορού) αναιρεί το όποιο υποκειμενικό στοιχείο, την υλική παρουσία των σωμάτων, τον μόχθο που καταθέτουν επί σκηνής, εξωραΐζει τη σωματική σκληραγωγία, εξοικειώνει τον χορευτή με τον πόνο (του).

Άθελά τους, μιλώντας για την περίπτωσή τους οι μαθητές περιγράφουν την επισφάλεια του σύγχρονου υποκειμένου. Η ανθεκτικότητα των θεσμών επικυρώνεται –ή ακυρώνεται– από την αντίσταση στα αίτημα των υποτελών, της μειονοτικής τάξης, της περιφέρειας. Αν εκλάβουμε το γεγονός ότι ο χορός στην Ελλάδα ήταν πάντα το αποπαίδι των τεχνών, ως ενδεικτικό της «μοίρας» της χορευτικής εκπαίδευσης στην χώρα μας, τότε έχουμε δύσκολα μπορούμε να ξεφύγουμε από θρησκευτικού ζήλου αφηγήματα ή ερμηνευικά σχήματα, όπως «τέχνη ως αντίδοτο στην κρίση», «η ανθεκτικότητα της χορευτικής σκηνής», «η σκληραγώγηση των μαθητών». Το ίδιο το σύστημα παράγει τα υποκείμενα που θα θέσει εν συνεχεία στη δούλεψή του. Ή μήπως όχι; Βάζοντας εκείνο το ερωτηματικό της αμφιβολίας, μεταφέρουμε αυτομάτως το ζήτημα σε οντολογικό επίπεδο: η ΚΣΟΤ κάνει τους χορευτές ή οι χορευτές την ΚΣΟΤ; Το εν λόγω ερώτημα είναι ρητορικό, τίθεται στη βάση μιας υποθετικής και ανιστορικής τάξης, προάγει έναν δυιστικό τρόπο αντίληψης των πραγμάτων για να αναπαράγει απλώς στο εσωτερικό της τις παθογένειες και τα αδιέξοδα μιας σχηματικής τοποθέτησης. Η εικοσάχρονη, σχεδόν, θητεία της συγκεκριμένης διεύθυνσης έχει δείξει από καιρό δείγματα κόπωσης και οι όποιες ενδείξεις της παρακμής θα όφειλαν να είχαν διαγνωστεί έγκαιρα. Γιατί τώρα; Τί επείγει; Αρκεί μια καταγγελία, ή ένα σκάνδαλο, για να ανασυρθούν στην επιφάνεια όλες οι χρόνιες παθήσεις;

Η πολιτική συγκυρία, τα πρόσωπα πίσω από την πολιτική συγκυρία, διαμορφώνουν όχι μόνο το πλαίσιο ερμηνείας αυτής της διαμάχης αλλά και τον τόνο που αποκτά αυτή στη δημόσια σφαίρα: οι διαμαρτυρίες στοχοποιούν συγκεκριμένους εργαζόμενους στην ΚΣΟΤ με την πρόθεση να κατακρίνουν τις αποφάσεις τους ή τις εκπαιδευτικές πρακτικές τους. Για να γίνει ουσιαστική κριτική στον θεσμό πρέπει να φύγουμε από το προσωποκεντρικό –όχι για να αθωώσουμε όσους συνέβαλαν στην «παρακμή», αλλά για να θέσουμε επί ίσοις όροις το ζήτημα της «αποκατάστασης» και της «αναβάθμισης». Η τελευταία δεν αφορά μόνο τους «αδικημένους» μαθητές –επουδενί πρέπει να ταυτιστεί με τον προσωπικό «αγώνα» τους– αλλά και όσους συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος, συμβάλλουν αθόρυβα στη διατήρηση του επιπέδου της Κρατικής Σχολής και της εικόνας που προβάλλει το ίδρυμα προς τα έξω. Ας μην ξεχνάμε ότι η εν λόγω σχολή είναι πρωτίστως Κρατική, άρα, η όποια κριτική επισκόπηση πρέπει να γίνεται εντός του «κρατικού» πλαισίου, θίγοντας τις πολιτικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές διαστάσεις του ζητήματος.

Επανέρχομαι στον Ρουσσώ όμως για να αναδείξω το εξής: «ο πρώτος που, έχοντας περιφράξει ένα χωράφι, σκέφτηκε να πει αυτό είναι δικό μου, και βρήκε ανθρώπους αρκετά αφελείς για να τον πιστέψουν, υπήρξε ο αληθινός ιδρυτής της πολιτικής κοινωνίας». Η ομοφωνία για το «πώς πρέπει» να λειτουργεί ένας κρατικός θεσμός δεν θα υπάρξει ποτέ –επαληθεύοντας ότι το «πώς» είναι πολιτική απόφαση και δεν σχετίζεται με τις «αλήθειες» της τέχνης. Βέβαια, μένει να εξεταστεί αν το ίδιο το γεγονός της μονοπρόσωπης διοίκησης γεννά τις παθογένειες του θεσμού, επομένως, αν η όποια κριτική πρέπει αρχικά να στραφεί στον τρόπο που δομείται το εκπαιδευτικό σύστημα και κατ' επέκταση στο πρόσωπο που αναλαμβάνει τα καθήκοντα της διεύθυνσης. Ωστόσο, το κατεξοχήν πρόβλημα στην εκπαιδευτική διαδικασία εντοπίζεται στην αμοιβαία ανταλλαγή υλικού μεταξύ καθηγητών και μαθητών, αν δηλαδή μιλάμε για μια αμφίδρομη σχέση που εξυπηρετεί τόσο την κορυφή της πυραμίδας όσο και τη βάση της (για να μην θίξουμε το ουτοπικό πρόταγμα της διάλυσης της πυραμίδας, που στη συγκεκριμένη συγκυρία είναι απλώς άτοπο).

Αναδιατυπώνοντας το παραπάνω θα πρέπει να αναρωτηθούμε σε ποιο βαθμό ο δάσκαλος καλείται να κάνει χρήση της «εξουσίας» του χωρίς να παρεμποδίζεται από τον μαθητή, ή αντίστοιχα, σε ποιο βαθμό ο μαθητής αναγνωρίζοντας την ιεραρχική, «άνιση» σχέση με τον δάσκαλο, οφείλει να κάνει κριτική στη διαδικασία που ο τελευταίος εφαρμόζει για τον εκπαιδεύσει. Η διαλεκτική αυτή σχέση διέπει φυσικά ολόκληρη την κοινωνία, έχει να κάνει με την επιτελεστικότητα των ρόλων και πραγματεύεται τον τρόπο που το υποκείμενο «εγκαλείται» από την εκάστοτε εξουσία (την κυρίαρχη ιδεολογία) για να αναλάβει τα «καθήκοντά» του. Όταν η «τυπικότητα» των σχέσεων υποδηλώνει καλά οριοθετημένους ρόλους σε ένα περίπλοκο σύστημα ταξινόμησης, εντείνεται η πίεση για τη διατήρηση αυτών των σχέσεων. Έτσι, θα παραμένει ευγενής πόθος εκείνη η γέφυρα ανάμεσα στο «δίκαιο» των μαθητών και στην «εξουσία» των καθηγητών. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι «η γέφυρα είναι πέρασμα, αλλά επίσης και απόσταση που διατηρείται». Τι γίνεται όμως όταν η εύθραυστη αυτή σχέση απειλείται κι όταν η δεδομένη απόσταση των δύο άκρων δεν διατηρείται αναλοίωτη; Εάν δεχτούμε ότι κατά καιρούς ο δάσκαλος επενεργεί εις βάρος του μαθητή, τότε γιατί δεν είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε και το αντίθετο, ότι ο μαθητής συχνά πράττει ενάντια στη διαδικασία που τον διαμορφώνει;

Ο παραπάνω συλλογισμός μας φέρνει σ' αυτό που εύστοχα σχολιάζει ο Ζακ Ρανσιέρ, στον Αδαή δάσκαλο: «Ο Παλαιός Δάσκαλος δεν αποβλακώνει τα παιδιά του όταν τα βάζει να συλλαβίζουν, αλλά όταν τους λέει ότι δεν μπορούν να συλλαβίσουν από μόνα τους». Όλο αυτό τον καιρό η εκπαίδευση στην ΚΣΟΤ βασίστηκε σε ένα νεωτεριστικό μοντέλο στο οποίο ο δημιουργός αναγνωρίζεται ως «αυθεντία»• αντίστοιχα, μέσα σε μια τόσο καλά δομημένη ιεραρχία, ο δάσκαλος καθοδηγεί τους μαθητές σύμφωνα με την αρχή της «πνευματικής ανωτερότητας». Πολύ λίγα παιδιά διαφεύγουν από τον «κλοιό της κατωτερότητας», αμφισβητώντας τη «μεγαλοφυΐα» των δασκάλων τους. Το ότι οι μαθητές χειραφετήθηκαν απέναντι σε ένα σύστημα που τους καταπιέζει είναι μόνον η αρχή. Δυστυχώς, σε μια κοινωνία που αναπαράγει τον ρόλο της «εκπροσώπησης» ως τακτική επικύρωσης της υποτέλειας, φαίνεται ότι η έννοια της αυθεντίας του «δασκάλου» δεν μαστίζει μόνο τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά ολόκληρη την κοινωνία.

Κάπως έτσι, ό,τι ξεκίνησε ως γόνιμη κριτική στην (και για την) ΚΣΟΤ, εγκλωβίστηκε γρήγορα στη λογική της καταγγελίας, του «ξεμπροστιάσματος» και επαλήθευσε πως κάθε ευκαιρία για να αναθεωρηθεί αυτή η αναχρονιστική εκπαιδευτική αντιμετώπιση πήγε χαμένη. Οι μαθητές ασχολήθηκαν περισσότερο με τη δημοσιότητα του «κατηγορώ» που άσκησαν στη σχολή και λιγότερο με την προοπτική που δημιούργησε η ίδια η εκφορά του. Αντίστοιχα, η διεύθυνση αποσιώπησε ότι θα καθόριζε το μέλλον της σχολής, καταδικάζοντάς την σε ένα αβέβαιο παρόν και πολύ πιο αδιάφορο μέλλον. Αυτό που αποβλακώνει τόσο τους μαθητές όσο και τους καθηγητές δεν είναι τα ίδια τα ελαττώματα της εκπαίδευσης –αλίμονο αν λέγαμε πώς δεν υπάρχει πάντα περιθώριο βελτίωσης στα πράγματα–, αλλά η πίστη στην κατωτερότητα της νοημοσύνης των ανθρώπων. Έτσι προχωράει η πίστη στην ανισότητα. Έτσι, συνυπεύθυνοι, καθηγητές και μαθητές, μιλούν ο ένας για τον άλλο αλλά κανείς δεν μπορεί πραγματικά να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει ο καθένας στον άλλο.

Τάσος Κουκουτάς

 

Share this post

Last modified on
Greek English French German Italian Spanish
Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Παραστάσεις χορού σήμερα

New York Acting Studio
.

Πες ό,τι θες

History
admin: Πατήστε "Δημοσίευση Κειμένου" επάνω δεξιά.
Alice Kyriakidou: γεια σας!πως μπορω να δημοσιευσω μια αγγελια?ευχαριστω
admin: Τον μήνα Σεπτέμβριο είχαμε ρεκόρ επισκεψιμότητας στο Dancetheater.gr με περισσότερες από 98.500 επισκέψεις! Σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη.
admin: Τον μήνα Ιούλιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 95.000 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Ιούνο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 94.500 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Μάιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 96.500 επισκέψεις!
annakiii: καλησπερα!! μηπως ξερει κανεις αν παραδιδονται μαθηματα twerk στην αθηνα?
admin: Για να προμηθευτείτε την κάρτα πατήστε στο banner στην κορυφή του site.
admin: admin: Εννοείτε να προμηθευτείτε την κάρτα ή να εντάξετε το μαθημα σας στην κάρτα?
psycorps: καλησπέρα πως μπορώ να ενταχθώ στην κάρτα dance theatre plus?
admin: Η κάρτα Dancetheater Plus είναι πλέον διαθέσιμη.
Margianna: Υπαρχει καποια ανακοιωση για την καρτα dancetheatre plus?
evoulatisvroxis: καλημερες. Πως αποκτουμε τη καρτα dancetheater plus?
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod 5 μέρες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod, σολίστ του Βασιλικού Μπαλέτου (Royal Ballet), 3 εβδομάδες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: φωτο: 7 μηνών έγκυος Elizabeth Harrod, σολίστ του Royal Ballet «link»
3 τελίτσες: RAD's new Advanced 1 & 2 male syllabi. «link»
admin: Τις θέσεις για τα σεμινάρια του Akropoditi κερδίζουν: ΚΙΤΣΙΟΥ ΓΙΩΤΑ, Αρέστη Εύη, Τσαλκιτζογλου Μαριτα, Ηρώ Μητρούτσικου, Σπύρος Πετρίτης. Καλή διασκέδαση και καλά μπάνια!
something: Tiny Dancers Among Us «link»
drakaki: Γιούπι!!!!! Ευχαριστωωωώ dancetheatre για τη θέση στο εργαστήριο φωνής της Καζαντζίδη στο Dance fest Akropoditi
something: ''Σε κάθε περίπτωση, ο χορευτής που θέλει να γίνει καλός στο μοντέρνο πρέπει να έχει βάσεις κλασικού μπαλέτου.'' ~ Yolanta Zaharieva, χορογράφος και καθηγήτρια μπαλέτου
admin: Στο Acroplane θα πάνε οι: Παναγιωτακοπούλου, Καπετανάκη, Χριστίδη. Καλή διασκέδαση!
ernper: Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση για την "Ωραία Κοιμωμένη¨" Ερνέστος Περάκης
admin: Τις προσκλήσεις για την Ωραία Κοιμωμλενη κερδίζουν οι: Αρβανίτη Μικέτα, Κατερίνα Κορμπή, Ερνέστος Περάκης. Καλή διασκέδαση!
admin: Τα ονόματα για τις 24/4 για τον Αντώνη Φωνιαδάκη είναι: Κωνσταντοπούλου, Χαϊδά, Βασιλείου, Κόντες, Λεγάκη, Λέκκας. Καλή διασκέδαση.
amira17: σας ευχαριστώ πολύ. Κάλή σας μέρα
admin: Σε ό,τι αφορά την Σωματοψυχοπαιδαγωγική έχει δημοσιευθεί. Για το ερώτημα της creo-reon αν δεν μας πείτε για ποια καταχώρηση μιλάτε δεν μπορούμε να ξέρουμε αν την έχουμε λάβει ή όχι. Πάντως δεν υπάρχουν τόσο παλιές εκκρεμότητες στις Καταχωρήσεις που έχουμε λάβει.
amira17: στειλτε μου μειλ και στο evangelia.marougka@gmail.com .αυτό σας έχω στείλει. Ευχαριστώ πολύ
amira17: Καλησπέρα, σας έχω στείλει ένα εργαστήριο κίνησης βασισμένο στην πανεπιστημιακή μέθοδο της Σωματοψυχοπαιδαγωγικής. Δεν γνωρίζω αν το λάβατε. μηπως κατι δεν έκανα σωστά. θα γίνει στο Horos στις 25 Απριλίου. Θα εκτιμούσα μια απάντησή σας
creo-reon: αγαπητέ admin, θα θελα να ρωτήσω αν λαμβάνετε τις καταχωρήσεις μου, γιατί τη μία φορά δεν δημοσιεύτηκε καθόλου και τώρα είχα κάνει μια πριν το πάσχα. Αναρωτιέμαι αν κάτι δεν πάει καλά με το λογαριασμό μου. φιλία
admin: Πατήστε "Καταχώρηση" και στείλτε αρχείο κειμένου με τα στοιχεία. Στον τίτλο γράψτε Στοιχεία Ομάδας. Στην κατηγορία επιλέξτε Καταχώρηση Στοιχείων Σχολής (θα καταλάβουμε). Προσέξτε, η ομάδα θα πρέπει να έχει Καταστατικό προκειμένου να καταχωρηθεί.
κιραν: Καλημέρα!πως μπορούμε να καταχωρήσουμε την ομάδα μας?
admin: Στο Betelgez στις 13/3 θα πάνε: Αφροδίτη Ντρισμπιώτη, Μαρία Μαντούκου.
admin: Στο Medula στις 14 και 15/3 θα πάνε:ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΑΣΙΝΟΥ, Αλεξανδρος Μπαμπαρακος, Μαρία Τσίχλη, Ναυσικά Θεοδωρίδου
admin: Βέβαια όταν αποκαλώ "εκπληκτική" την Τζοκόντα της Λυρικής, τότε τι να πω για τα Nederlands? Από άλλο πλανήτη..
admin: Εκπληκτικό το Χαμόγελο της Τζοκόντας χθές στην Λυρική. Πολύ καλή δουλειά από την Στελλάτου και εξαιρετική η ορχήστρα υπό την διεύθυνση της Γουρζή.

Only registered users can send messages, register or login

Στοιχεία Επισκεψιμότητας

Αριθμός επισκεπτών χθες:2298
Επισκέψεις αυτού του μήνα:52982
Top Visiting Day: 09-22-2017 : 4080
Αριθμός μελών σε σύνδεση: 2
Επισκέπτες τώρα: 687
Εγγεγραμένα μέλη: 4135
Τώρα σε σύνδεση:
stella dance, Sofin,
Dancetheater.gr. All rights reserved 2010-2016

Login or Register

LOG IN

national cpr association