Dance Theater

Χορός στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015 (Ναταλία Κουτσούγερα)

Sylvie Guillem – Hellenic Dance Company – New Vietnamese Circus – Λενιώ Κακλέα – Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου – Αγγελική Τρομπούκη & Μιχάλης Χόιπελ – Catherine Diverrés – Tania Carvalho – Dimos Goudaroulis & Ismael Ivo
Χορός στο Φεστιβάλ Αθηνών και φέτος παρά τις αντίξοες συνθήκες και το ομιχλώδες κοινωνικο-πολιτικό τοπίο. Η δυσθυμική διάθεσή μας καταπραΰνθηκε με τις ανάλαφρες παραστάσεις που μας ταξίδεψαν σε άλλες οπτικές, τόπους και πολιτισμούς και άλλοτε ενισχύθηκε από την σκοτεινότητα που χαρακτήριζε κάποιες performance. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση ωστόσο θα έλεγε κανείς ότι οι πολυσυλλεκτικές παραγωγές του φεστιβάλ λειτούργησαν θεραπευτικά. Το πρόγραμμα χορού κύλησε ήρεμα σε κλασικούς και μοντέρνους τόνους με υβριδοποιήσεις κλασικού μπαλέτου, σύγχρονου χορού και λαϊκών-παραδοσιακών χορών, όπου δεν έλειψαν και τα ιντερμέδια χορευτικών στιλ του δρόμου και του hip-hop. Ο Γιώργος Λούκος προσέφερε για ακόμη μια φορά έναν επιτυχημένο συγκερασμό διεθνώς αναγνωρισμένων καλλιτεχνών και ελλήνων πειραματικών χορευτών-χορογράφων.

Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω διαφορετικά την περιήγηση μου στις παραστάσεις από την συγκινητική αποχαιρετιστήρια παράσταση της Sylvie Guillem στο Ηρώδειο με τίτλο Life in Progress. Τέσσερεις διαφορετικές χορογραφίες από τέσσερεις διαφορετικούς χορογράφους όπως ο Akram Khan, o William Forsythe, o Russell Maliphant και ο Mats Ek συμπεριλαμβάνονται στο πρόγραμμα το οποίο επέλεξε η Guillem για να κλείσει την αυλαία της χορευτικής της ζωής, ξεδιπλώνοντας για τελευταία μάλλον φορά το αστείρευτο ταλέντο της μπροστά στο εκστασιασμένο κοινό, με το θάρρος της γενναίας, συνειδητής αποχώρησης.

Στην πρώτη χορογραφία, το Techné του αγαπημένου της Akram, στο ηλεκτρονικό ηχητικό περιβάλλον που δημιουργούν τρεις μουσικοί με συνθεσάιζερ και κρουστά και υπό το επιβλητικό σκηνικό ενός φωτισμένου δέντρου πειραματίζεται με πιο πρωτόγονα και ζωώδη κινησιολογικά μοτίβα. Πότε μπουσουλά με τα γόνατα ή μιμείται κινήσεις πουλιού και πότε μοιάζει να ακροβατεί σε αόρατα πουέντ με το χαρακτηριστικό μακρύ της κουντεπιέ να απογειώνεται στο άπειρο. Καθ'όλη τη διάρκεια της χορογραφίας μοιάζει συνεχώς σαν να χάνει και να ανακτά την αρμονία της κίνησης. Τα ζετέ και οι πιρουέτες της δεν φτάνουν ψηλά και συμβαίνουν χωρίς καμία επιτήδευση, ενώ κάθε τελειότητα στην κίνηση εξαιρείται σαν να μην της είναι διόλου απαραίτητη. Η απλή και ανεπιτήδευτη κίνηση της Guillem δημιουργεί ένα αίνιγμα για τον θεατή που αναρωτιέται: Δεν μπορεί λόγω της φθοράς να επιδιώξει το υπερβατικό αποτέλεσμα στην κίνησή της όπως στο παρελθόν ή απολύτως συνειδητά αρνείται να επιμείνει στην τελειότητα;

Στη δεύτερη χορογραφία που παρακολουθούμε το Duo του William Forsythe ένα ανδρικό δίδυμο συνδυάζει καθημερινές κινήσεις από διάφορες εκφάνσεις ζωής, όπως ασκήσεις σε γυμναστήριο μέχρι και ελαστικές κινήσεις πολεμικών τεχνών και το αποτέλεσμα συμβαδίζει απόλυτα με το πνεύμα της Guillem και το ύφος που θέλει να δώσει στην βραδιά. Την τρίτη χορογραφία του Russell Maliphant, Here and After, η Sylvie την μοιράζεται με την Emanuela Montanari και ανταλλάσσουν μέσα από χρυσούς/ασημένιους ιριδισμούς και κυκλικές τροχιές τις γυναικείες τους ιδιοσυγκρασίες, τονίζοντας τα διαφορετικά και τα κοινά τους σημεία. Η Guillem ακολουθεί έναν ξεκάθαρα καθοδηγητικό ρόλο και η Montanari αφήνεται με απαλότητα στην προστατευτικότητα και διδαχή της Guillem. Εισπνέουν μαζί βαθιά και με μια ανεπιτήδευτη απλότητα στις κινήσεις κλασικού χορού που περιπλέκονται με κινήσεις πολεμικών τεχνών, οδηγούνται σε έναν δρόμο κατάνυξης καθώς η μουσική γαληνεύει.

Η performance που συγκίνησε ωστόσο περισσότερο το κοινό και εξέφρασε το αναδρομικό ταξίδι και τον αποχαιρετισμό της Guillem ήταν το Buy του Mats Ek. Μέσα από έναν συνδυασμό video προβολών και κίνησης η ανατρεπτική χορεύτρια-χορογράφος πλημύρισε με παιδικότητα και γλυκιά χαρμολύπη τη σκηνή του Ηρώδειου, αφήνοντας το παρελθόν στο παρελθόν και ανοίγοντας την πόρτα για μια καινούργια ζωή με νέα δεδομένα. Ξεκινώντας με ένα βίντεο που ζουμάρει στο πρόσωπό της, η Guillem στη συνέχεια διαμορφώνει γεωμετρικές πορείες στο χώρο με αργές παιδικές κινήσεις, μπουσουλίσματα και παιδικά παιχνίδια όπως το κρυφτό, φορώντας μια κίτρινη φούστα και κάρτιγκαν. Η βιντεοχορευτική performance θύμιζε έντονα σκηνές από βουβό κινηματογράφο. Τα άλματά της παραμένουν χαμηλά και ταπεινά δηλώνοντας την αποδοχή της φθοράς αλλά όχι και παραίτηση. Με τη βοήθεια του φωτισμού και των βίντεο δημιουργούνται θραύσματα ζωής και κύκλοι αναμνήσεων με τα οποία παίζει καθώς παλινδρομεί ανάμεσα στο μέσα και στο έξω, δημιουργώντας μια δίοδο από τη μνήμη στη λήθη και αντίστροφα. Στο τέλος χάνεται μέσα στο πλήθος που ξεπροβάλλει από το video wall και καταχειροκροτείται από το συγκινημένο κοινό διαποτισμένη εξίσου από έντονη συγκίνηση.

Στις χορογραφίες της Hellenic Dance Company με συνολικό τίτλο Open Frontiers πήραμε μια γερή δόση από Martha Graham, Pascal Rioult, Tono Lackhy και Akram Khan. Η εκφραστικότητα και η πλαστικότητα στις κινήσεις των χορευτών/χορευτριών που συνδύασαν το σύγχρονο χορό ακόμα και με το hip-hop, έδωσαν μια αισιόδοξη πνοή για το μέλλον των ελλήνων χορευτών/τριών και για την ικανότητά τους να βγάλουν εις πέρας δύσκολες και πολύπλοκες χορογραφίες. Μας εντυπωσίασαν οι συνδυασμοί breakdance με κλασσική μουσική (ειδικά οι χορογραφίες επάνω στην μουσική της όπερας του Μαγικού Αυλού) καθώς και η επιτυχημένη απόδοση των αισθαντικών κινήσεων των χεριών από τα έξω προς τα μέσα που συμβολίζουν στο έργο της Graham την εσωτερίκευση της εξωτερικής πίεσης. Freestyle hip-hop, διαγωνιστικούς χορούς μέχρι και τσιφτετέλι χρησιμοποίησαν και οι ακροβάτες του φαντασμαγορικού New Vietnamese Circus που κατασκεύαζε μέσα από οριακά ακροβατικά, ξύλινα αντικείμενα και επιφάνειες, μπαμπού και ψάθινα κελύφη, ολόκληρα χωριά και αστικά τοπία. Με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε επικίνδυνες ακροβασίες, με σωτηρίες στο δευτερόλεπτο και αναρωτηθήκαμε πώς μπορεί κανείς να επιτύχει μια τέτοια ισορροπία και ακρίβεια χωρίς την παραμικρή πτώση.

Άλλες τρεις ελληνικές παραγωγές άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Η χορογραφία της Λενιώς Κακλέα Margin Release, σε ένα παράξενο ντουέτο με τον τούρκο χορευτή Kerem Gelebek στον εναλλασσόμενο ρόλο ντάμας-καβαλιέρου, αποσταθεροποιεί τα κατεστημένα έμφυλα πρότυπα και χρησιμοποιεί την έννοια του αποτυπώματος για να ιχνηλατήσει μέσα από το σώμα και τα συγκυριακά υλικά τις ερωτικές σχέσεις. Οι δυο performer μιλούν σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα που κινείται στα όρια της επαφής, της κατανόησης και της μετάφρασης, γράφουν και στήνουν μακέτες από κοινού, τοποθετούν αντικείμενα σε μέρη του σώματος που καθορίζουν πολιτισμικά το φύλο, διακωμωδούν τους εαυτούς τους, χάνονται και ξαναβρίσκονται. Η Λενιώ Κακλέα όπως φαίνεται τοποθετεί την ερωτική επικοινωνία μεταξύ κώδικα, κανόνα και αποστασιοποίησης και είναι μια αόριστη επικοινωνία που ποτέ δεν επιτυγχάνεται επαρκώς, μια ελλιπής επικοινωνία χαμένη στη μετάφραση. Κάποιες επαναλήψεις δεν ήταν απαραίτητες κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Η Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου στην ατομική της performance Blossom χρησιμοποιεί για ακόμη μια φορά τις γεωμετρικές της φόρμες για να οικοδομήσει μια αφηρημένη, άφυλη performance με το σώμα σε ρόλο υλικού-υποκειμένου σε μια αδιαχώριστη ενότητα. Φορώντας ένα λιτό αλλά εντυπωσιακό κοστούμι που αποτελείται από φούστα και μπλούζα στο χρώμα της άμμου και μέσα από σκληρούς-βιομηχανικούς ήχους που θυμίζουν μάσημα κασέτας, κινείται σε ορθογώνιες πορείες, επιστρατεύει έντονα πλιέ, κινήσεις που ξεκινούν από τους μύες κάνοντας το σώμα της να φαίνεται ότι πότε ανοίγει και πότε κλείνει, γονατίζει, απλώνει λευκή σκόνη επάνω της, δημιουργώντας ένα παγερό και αποστειρωμένο εικαστικό τοπίο, μέσα από τον συνδυασμό κίνησης και μουσικής.
Αμέσως μετά η Αγγελική Τρομπούκη (απόφοιτη της ΚΣΟΤ όπως και η Παπαδέλη-Ρωσσέτου) και ο τσελίστας Μιχάλης Χόιπελ στο 1Βlank2, διαμορφώνουν με ευλαβική συναισθαντικότητα μια έντονα ερωτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την απότομη, μυϊκή αισθησιακότητα της Τρομπούκη που φορά ένα παράξενο μαύρο φόρεμα, και την χορογραφία της επάνω στη μουσική του Μπάχ που παίζει ο Χόιπελ.

Τα ορόσημα του φετινού φεστιβάλ ωστόσο – εκτός από τις παραστάσεις της Marin που περιέγραψα σε άλλο άρθρο μου και του Αντώνη Φωνιαδάκη που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω – ήταν: Οι Penthésilées... της Catherine Diverrés με τις πολυτάλαντες και τους πολυτάλαντους performer να μεταμορφώνονται με τεράστια ευκολία από αμαζόνες και ξιφομάχους σε επικίνδυνα ή κωμικά ερωτικά ζεύγη και σμήνη. Η Diverrés εφευρίσκει πρωτότυπες κινησιολογίες που παραπέμπουν σε κινήσεις ζώων όπως π.χ βηματισμούς αλόγων και αναδεικνύει τόσο τη δυναμική της ομαδικής χορογραφίας και την δυνατότητά της στο να παράγει ανθρώπινα γλυπτά και εικαστικές εικόνες, όσο και τον ατομικό χαρακτήρα της performance δίνοντας χώρο και χρόνο στον κάθε ένα performer για να εκφραστεί και να μεταμορφωθεί. Στο έργο αυτό δημιουργεί μακροσκελείς θεατρικές αφηγήσεις, εικόνες και ποιητικές με κέντρα τον σεξισμό, τις έμφυλες σχέσεις και διακρίσεις. Ως μια σύγχρονη κριτική στον έμφυλο δυτικό κόσμο, η Diverrés προσδίδει στις γυναικείες παρουσίες μια έντονη επιθετικότητα σε αντίθεση με την παθητικότητα που αποδίδει στους άνδρες, ενώ οι ανδρικές μορφές διακωμωδούνται έντονα και χαρακτηρίζονται από γελοιότητα και από μια υπερφίαλη και ανούσια πολυγαμικότητα, χαμένοι σε διαρκείς ερωτικές φαντασιώσεις. Και ενώ στις Penthésilées... οι άνδρες μιμούνται τις γυναίκες και υποστασιοποιούνται την θηλυπρέπεια, εκείνες διατηρούν και επεκτείνουν την θηλυκή τους υπόσταση ακόμα και όταν ντύνονται σαν άνδρες.

Εξίσου φαντασμαγορικό σε ασταμάτητη ροή και χωρίς καμία απολύτως παρατυπία που να δημιουργεί ασυνέχεια ή κάποιο κενό ήταν το έργο της Tania Carvalho, Weaving Chaos. Παρακολουθήσαμε με έκσταση σε διαρκή κατάσταση τρόμου, ένα ζωντανό θρίλερ που θύμιζε σκηνές από την κόλαση του Δάντη και από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, με τις μεσαιωνικές και Φελινικές μορφές των performer σε ιδιόμορφα κοστούμια να επιτελούν χορογραφίες μεταξύ κλασικού μπαλέτου και σύγχρονου χορού. Η Tania Carvalho εκτός από χορογράφος είναι συνάμα μουσικός και ζωγράφος. Ίσως γι αυτό το λόγο καταφέρνει να παρουσιάζει τους χορευτές της σαν φιγούρες που ξεπηδούν από πίνακα ζωγραφικής και να τους δίνει ζωή μέσα από τις χορογραφίες της. Έχοντας χτίσει τη δική της πορεία στην γοτθική και punk σκηνή του σύγχρονου χορού, στο Weaving chaos, αντλώντας έμπνευση από την Οδύσσεια, επιχειρεί να αναδείξει την χαοτική και αποδιοργανωτική φύση του ανθρώπου ως κάτι συνυφασμένο με τον δυτικό πολιτισμό και να τονίσει αποκλειστικά και μόνο την ασχήμια και την διαταραχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Δημιουργεί έτσι ένα γοτθικό εικαστικό πείραμα από γκροτέσκα ανθρώπινα σώματα το οποίο κατασκευάζεται και ανακατασκευάζεται διαρκώς μέσα σε ένα ηχητικό περιβάλλον από βροντερούς κεραυνούς που καθιστούν την αίσθηση του θανάτου όχι ως απλό ενδεχόμενο αλλά ως μια υπαρκτή και ζώσα αφαιμακτική πραγματικότητα. Τα νεκροζώντανα σώματα ρευστοποιούνται και χάνονται, η ανθρώπινη θηριωδία και οδύνη βρίσκονται στο απόγειό τους και εκφράζονται μέσα από τα ανοιχτά στόματα των ερμηνευτών. Καθώς το έργο προχωρά προς το τέλος και ο θάνατος είναι πανταχού παρόν όλα μοιάζουν να οδηγούνται σε μια αποκάλυψη ενός επικαλυμμένου νοήματος, στην Ιθάκη που και εμείς οι θεατές προσμένουμε με απόγνωση. Αλλά καθώς βλέπουμε τους performer να πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον μετά από ουτοπικές και απεγνωσμένες μπαλετικές πιρουέτες, εσωτερικεύουμε δυνατά την αλήθεια που θέλει να εκφράσει η χορογράφος: η Ιθάκη δεν υπάρχει παρά μόνο η αγωνία της και αυτό που κυριαρχεί είναι η απόλυτη έλλειψη νοήματος.

Ένα εξίσου σκοτεινό δίδυμο που παρόλα αυτά εξέφρασε μια αισιόδοξη και υπερβατική ενέργεια και μια φωτεινή προοπτική ήταν το ντουέτο του Δήμου Γκουνταρούλη και του βραζιλιάνου Ismael Ivo με την χορογραφία τους Logos – Dialogos. Οι δυο συνεργάτες μέσα από τα δυο μέρη της παράστασης, το τσέλο και τις σουίτες του Μπαχ που παίζει ο Γκουνταρούλης από τη μία και την αισθαντική κίνηση του Ivo από την άλλη, εκφράζουν μια ποιητική για το πάσχων σώμα, στην ευρύτερή του έννοια, για το τραυματικό σώμα που «πασχίζει» να επιβιώσει σε έναν κόσμο παραδομένο στην εξολόθρευση του σώματος και στην θανατοπολιτική. Ο Γκουνταρούλης εκτός από την εντυπωσιακή ικανότητά του στο τσέλο χρησιμοποιεί στο πρώτο μέρος (Logos) και το ενεργό του σώμα, μαζί με τη φωνή του, για να ερμηνεύσει με πάθος. Στο δεύτερο μέρος (Dialogos) όπου και διαντιδρά έντονα με τον Ismael Ivo, χτίζουν από κοινού ένα αιματοβαμμένο μουσικοχορευτικό τοπίο με τα φώτα να στρέφονται κυρίως στον Βραζιλιάνο χορευτή, ο οποίος επιδίδεται σε αργές και αισθαντικές κινήσεις που παραπέμπουν στο κλασικό μπαλέτο. Με το βλέμμα και τις αισθήσεις του προσηλωμένα στην performance του Γκουνταρούλη, ο Ismael Ivo κολυμπά σε μια λευκή μπανιέρα και αυτοσχεδιάζει μέσα από ένα ιδιότυπο λουτρό αίματος. Μετά από συνεχή πλησιάσματα και απομακρύνσεις και μια έντονη και επίπονη διαντίδραση με τον τσελίστα, λουσμένος από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα, ο Ivo αρπάζει το δοξάρι του τσέλου και σηματοδοτεί ένα καινούργιο ξεκίνημα που υπερβαίνει το τραύμα και τον πόνο κλείνοντας την αυλαία στο Μέγαρο Μουσικής.


Ναταλία Κουτσούγερα (Dancetheater.gr)
Οι παραστάσεις χορού του Φεστιβάλ Αθηνών 2015 παρουσιάστηκαν από την 1-6-2015 έως τις 31-8-2015, στην Πειραιώς 260 και στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

Share this post

Last modified on
Greek English French German Italian Spanish
Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Πες ό,τι θες

History
admin: Τον μήνα Ιούλιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 95.000 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Ιούνο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 94.500 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Μάιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 96.500 επισκέψεις!
annakiii: καλησπερα!! μηπως ξερει κανεις αν παραδιδονται μαθηματα twerk στην αθηνα?
admin: Για να προμηθευτείτε την κάρτα πατήστε στο banner στην κορυφή του site.
admin: admin: Εννοείτε να προμηθευτείτε την κάρτα ή να εντάξετε το μαθημα σας στην κάρτα?
psycorps: καλησπέρα πως μπορώ να ενταχθώ στην κάρτα dance theatre plus?
admin: Η κάρτα Dancetheater Plus είναι πλέον διαθέσιμη.
Margianna: Υπαρχει καποια ανακοιωση για την καρτα dancetheatre plus?
evoulatisvroxis: καλημερες. Πως αποκτουμε τη καρτα dancetheater plus?
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod 5 μέρες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod, σολίστ του Βασιλικού Μπαλέτου (Royal Ballet), 3 εβδομάδες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: φωτο: 7 μηνών έγκυος Elizabeth Harrod, σολίστ του Royal Ballet «link»
3 τελίτσες: RAD's new Advanced 1 & 2 male syllabi. «link»
admin: Τις θέσεις για τα σεμινάρια του Akropoditi κερδίζουν: ΚΙΤΣΙΟΥ ΓΙΩΤΑ, Αρέστη Εύη, Τσαλκιτζογλου Μαριτα, Ηρώ Μητρούτσικου, Σπύρος Πετρίτης. Καλή διασκέδαση και καλά μπάνια!
something: Tiny Dancers Among Us «link»
drakaki: Γιούπι!!!!! Ευχαριστωωωώ dancetheatre για τη θέση στο εργαστήριο φωνής της Καζαντζίδη στο Dance fest Akropoditi
something: ''Σε κάθε περίπτωση, ο χορευτής που θέλει να γίνει καλός στο μοντέρνο πρέπει να έχει βάσεις κλασικού μπαλέτου.'' ~ Yolanta Zaharieva, χορογράφος και καθηγήτρια μπαλέτου
admin: Στο Acroplane θα πάνε οι: Παναγιωτακοπούλου, Καπετανάκη, Χριστίδη. Καλή διασκέδαση!
ernper: Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση για την "Ωραία Κοιμωμένη¨" Ερνέστος Περάκης
admin: Τις προσκλήσεις για την Ωραία Κοιμωμλενη κερδίζουν οι: Αρβανίτη Μικέτα, Κατερίνα Κορμπή, Ερνέστος Περάκης. Καλή διασκέδαση!
admin: Τα ονόματα για τις 24/4 για τον Αντώνη Φωνιαδάκη είναι: Κωνσταντοπούλου, Χαϊδά, Βασιλείου, Κόντες, Λεγάκη, Λέκκας. Καλή διασκέδαση.
amira17: σας ευχαριστώ πολύ. Κάλή σας μέρα
admin: Σε ό,τι αφορά την Σωματοψυχοπαιδαγωγική έχει δημοσιευθεί. Για το ερώτημα της creo-reon αν δεν μας πείτε για ποια καταχώρηση μιλάτε δεν μπορούμε να ξέρουμε αν την έχουμε λάβει ή όχι. Πάντως δεν υπάρχουν τόσο παλιές εκκρεμότητες στις Καταχωρήσεις που έχουμε λάβει.
amira17: στειλτε μου μειλ και στο evangelia.marougka@gmail.com .αυτό σας έχω στείλει. Ευχαριστώ πολύ
amira17: Καλησπέρα, σας έχω στείλει ένα εργαστήριο κίνησης βασισμένο στην πανεπιστημιακή μέθοδο της Σωματοψυχοπαιδαγωγικής. Δεν γνωρίζω αν το λάβατε. μηπως κατι δεν έκανα σωστά. θα γίνει στο Horos στις 25 Απριλίου. Θα εκτιμούσα μια απάντησή σας
creo-reon: αγαπητέ admin, θα θελα να ρωτήσω αν λαμβάνετε τις καταχωρήσεις μου, γιατί τη μία φορά δεν δημοσιεύτηκε καθόλου και τώρα είχα κάνει μια πριν το πάσχα. Αναρωτιέμαι αν κάτι δεν πάει καλά με το λογαριασμό μου. φιλία
admin: Πατήστε "Καταχώρηση" και στείλτε αρχείο κειμένου με τα στοιχεία. Στον τίτλο γράψτε Στοιχεία Ομάδας. Στην κατηγορία επιλέξτε Καταχώρηση Στοιχείων Σχολής (θα καταλάβουμε). Προσέξτε, η ομάδα θα πρέπει να έχει Καταστατικό προκειμένου να καταχωρηθεί.
κιραν: Καλημέρα!πως μπορούμε να καταχωρήσουμε την ομάδα μας?
admin: Στο Betelgez στις 13/3 θα πάνε: Αφροδίτη Ντρισμπιώτη, Μαρία Μαντούκου.
admin: Στο Medula στις 14 και 15/3 θα πάνε:ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΑΣΙΝΟΥ, Αλεξανδρος Μπαμπαρακος, Μαρία Τσίχλη, Ναυσικά Θεοδωρίδου
admin: Βέβαια όταν αποκαλώ "εκπληκτική" την Τζοκόντα της Λυρικής, τότε τι να πω για τα Nederlands? Από άλλο πλανήτη..
admin: Εκπληκτικό το Χαμόγελο της Τζοκόντας χθές στην Λυρική. Πολύ καλή δουλειά από την Στελλάτου και εξαιρετική η ορχήστρα υπό την διεύθυνση της Γουρζή.
admin: Προς ενημέρωσή όλων, ο αριθμός των οι ενδιαφερόμενων που έχουν δηλώσει μέχρι τώρα υποψηφιότητα, δεν επαρκεί για την πραγματοποίηση των εκλογών του Σ.Ε.ΧΩ.ΧΟ. Θα σας παρακαλούσαμε, να σκεφτείτε πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να δηλώσετε υποψηφιότητα για το Δ.Σ, την ελεγκτική επιτροπή ή την εκπροσώπηση του σωματείου μας στην Π.Ο.Θ.Α, προκειμένου το σωματείο μας να συνεχίσει να αγωνίζεται για τα δικαιώματα όλων μας.
admin: Υπήρχε ένα πρόβλημα στο σύστημα εγγραφής το οποίο πλέον διορθώθηκε.
admin: Οι τελευταίες προσκλήσεις για το Αέναον πάνε στα μέλη: 2/2 Ψαρρού, Ζαγορίτη, 3/3 Αναργύρου, Παράσχου,4/2 Γεωργίου, Τσόπογλου-Γκίνα, 5/2 Ξανθοπούλου, ΚΟΡΖΑΜΠΑΣΑΚΗ. Καλή διασκέδαση!

Only registered users can send messages, register or login

Στοιχεία Επισκεψιμότητας

Αριθμός επισκεπτών χθες:3095
Επισκέψεις αυτού του μήνα:63706
Top Visiting Day: 09-15-2017 : 7129
Αριθμός μελών σε σύνδεση: 0
Επισκέπτες τώρα: 564
Εγγεγραμένα μέλη: 4116
Τώρα σε σύνδεση:
-
Dancetheater.gr. All rights reserved 2010-2016

Login or Register

LOG IN